تاریخچه توسعه باسبار

ترانک شین که در ایالات متحده به عنوان یک سیستم مدار جدید به نام "Bus{0}}Way-System" توسعه یافته است، از مس یا آلومینیوم به عنوان هادی استفاده می کند که توسط عایق غیر آلومینیومی پشتیبانی می شود و سپس در ترانک فلزی برای تشکیل نوع جدیدی از هادی نصب می شود. کاربرد عملی آن در ژاپن در سال 1954 آغاز شد (Showa 29) و از آن زمان ترانک باسبار پیشرفت چشمگیری داشته است. امروزه، این یک روش سیم کشی ضروری در تجهیزات الکتریکی و سیستم های قدرت در ساختمان های بلند{7}، کارخانه ها و سایر کاربردها است. با توجه به افزایش تقاضای برق ساختمان ها، کارخانه ها و سایر سازه ها، روش های سیم کشی سنتی، مانند سیم کشی کانال، مشکلات متعددی در ساخت و ساز ایجاد می کند. علاوه بر این، ساده کردن تغییرات در سیستم توزیع برق تقریباً غیرممکن است. با این حال، ترانک باسبار این کار را بسیار آسان‌تر می‌کند و زیبایی ساختمان‌ها را نیز افزایش می‌دهد. از نظر اقتصادی، در حالی که ترانک شین به خودی خود از کابل ها گران تر است، هزینه کلی ساخت و ساز در مقایسه با هزینه تمام لوازم جانبی سیم کشی و کل سیستم قدرت به طور قابل توجهی پایین تر است، به خصوص زمانی که با ظرفیت های جریان زیاد سروکار داریم.